ABDERRAZEK

Abderrazek Krimi, 62, was 25 jaar lang docent filosofie in Tunesië. Op latere leeftijd keerde hij terug naar de universiteit om politieke wetenschappen en internationaal humanitair recht te studeren, waarbij hij zich specialiseerde in de bescherming van vluchtelingen en kinderen. In 2016 was hij medeoprichter van de Tunesische Raad voor Vluchtelingen, waar hij tot aan zijn arrestatie als projectmanager werkzaam was.

De Raad werkte op transparante en wettige wijze, in samenwerking met de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor Vluchtelingen (UNHCR). Abderrazek hield toezicht op alle projecten van begin tot eind, verdeeld over twee hoofdgebieden: van bescherming, opvang en registratie van asielzoekers en het beheer van dossiers, tot hulpverlening, waarbij werd voorzien in basisbehoeften zoals gezondheidszorg, voedsel, onderdak en onderwijs voor kinderen.

Sommige ontmoetingen zal hij nooit vergeten. Op een koude winteravond bevond hij zich nog op kantoor, lang nadat iedereen al was vertrokken, toen vier Syrische kinderen – de oudste vijftien – bij de deur verschenen, gekleed in niets meer dan korte broeken en T-shirts. Hij zorgde ervoor dat ze die nacht onderdak kregen, in plaats van hen op straat te laten wachten tot de juiste procedure was doorlopen. Er zijn nog meer verhalen die hem nog steeds bijblijven, zoals het helpen van slachtoffers van verkrachting of het ondersteunen van gezinnen met kleine baby’s om te overleven in opvangcentra.

In mei 2024, kort na de arrestatie van Mustapha Djemali, de oprichter van de Tunesische Raad, werd Abderrazek gearresteerd. Als voorwendsel werd een advertentie aangevoerd die de Raad in een krant had geplaatst om tijdelijke opvang voor vluchtelingen te vinden. Dezelfde golf van arrestaties trof ook andere mensen die zich inzetten voor migranten, waaronder de antiracistische activiste Saadia Mosbah.

Toen hij in de gevangenis terechtkwam, waren Abderrazeks eerste gevoelens shock en ongeloof; hij kon nauwelijks geloven wat er zojuist was gebeurd. Daarna kwam de veerkracht, met de overtuiging dat het onrecht spoedig zou worden rechtgezet. Er volgden negentien maanden in ernstig overbevolkte cellen, opeengepakt als sardientjes, waarin hij de hitte, de ziektes en de voortdurende spanningen van de opsluiting moest doorstaan.

Op 24 november 2025 veroordeelde een rechtbank in Tunis hem en Mustapha Djemali tot twee jaar gevangenisstraf, waarvan vijf maanden voorwaardelijk, en liet hen diezelfde dag nog vrij omdat ze hun straf al hadden uitgezeten. De twee mannen gingen in beroep. Op 13 mei 2026 heeft het hof van beroep de veroordelingen bevestigd, waarmee werd vastgesteld dat humanitair werk in Tunesië voortaan strafrechtelijke aansprakelijkheid met zich meebrengt.

Terug thuis vond Abderrazek de periode daarna in sommige opzichten moeilijker dan de gevangenisstraf zelf. Hij moest alles vanaf nul opnieuw opbouwen, aangezien zijn humanitaire werk hem in feite verboden was. Hij zit nu zonder werk, heeft moeite om zijn huur te betalen en kan het pensioen dat hem toekomt niet ontvangen.

Abderrazek komt uit een groot gezin, waarin hij de jongste is, en woont nu alleen, met een zoon in Canada en een dochter die in Tunis studeert om arts te worden. Zijn familie, en vooral zijn dochter, hebben hem tijdens zijn detentie gesteund. Maar de druk was bijzonder zwaar voor zijn dochter, met wie hij een zeer hechte band heeft en die destijds coassistent geneeskunde was en volop bezig was met de voorbereiding van haar proefschrift. Ook zij heeft geleden onder de gevangenschap van haar vader, en dat leed komt telkens weer terug wanneer ze hem ziet.


In de gevangenis waren de wekelijkse bezoeken – tien minuten met zijn familie, twintig met zijn advocaat – wat hij omschrijft als kleine adempauzes. Sinds zijn vrijlating hebben bepaalde mensenrechtenorganisaties hem de morele steun geboden die hij zo hard nodig had. En hij schrijft zijn memoires over de gevangenis en het rechtssysteem. Dat is, zegt hij, zijn therapie. Hij weigert zich als slachtoffer op te stellen. Hij wil geen hulp, maar de mogelijkheid om weer te werken in de humanitaire sector waar hij van houdt en waaraan hij nog zoveel te bieden heeft.

Abderrazek vergelijkt humanitaire hulpverleners met brandweerlieden, die worden opgeroepen om branden te blussen die door de beslissingen van anderen zijn aangestoken. Hij pleit voor een internationaal verdrag ter bescherming van het humanitaire werk zelf: een verdrag dat het verbiedt humanitaire hulpverleners tijdens de uitoefening van hun functie aan te vallen en dat staten verplicht hen toegang te verlenen tot degenen die hen nodig hebben. En hij roept de Europese Unie op om de bescherming van humanitaire hulpverleners op te nemen in elke samenwerkingsovereenkomst die zij ondertekent, zowel in Tunesië als elders.

Als je Abderrazek vraagt wat hij wil dat je ziet wanneer je zijn gezicht op straat tegenkomt, of wanneer je zijn verhaal leest, is het antwoord simpel. Hij wil dat je duidelijk ziet dat hij een gewone man is, die niet van een andere planeet komt, maar iemand die we elke dag tegenkomen. En toch, zegt hij, wordt hij vandaag de dag in zijn eigen land bestempeld als een crimineel omdat hij nobel werk heeft verricht.

Hoe Protect Humanitarians Abderrazek steunt

Protect Humanitarians heeft zich ingezet voor de vrijlating van Abderrazek en steunt hem nu binnen ons netwerk van overlevenden, samen met hulpverleners en families die wereldwijd te maken hebben gehad met aanvallen, detenties en vervolging.

Photos: © Amine Hamouda/Protect Humanitarians